Zondag 3 en Maandag 4 Februari

Zondag rustdag, check! Vandaag ga ik het eens pole pole aan doen. Enkele studenten fronsen hier direct hun wenkbrauwen als ze dit lezen… Tsjien? Eerst even met Bob een kleine test gedaan i.f.v. het vlot dat we zaterdag gaan maken. Ik ging in de middag eens een half uurken int zonneken liggen onder het motto: kzal wel nie verbranden.. Toen ik na een dik uurtje wakker werd had ik het gevoel dat ik iets of wat een beetje verbrand was. Nadien gingen we normaal gaan volleyballen ( integreren en participeren met de plaatselijke bevolking ). Ik heb hier dan toch niet aan deelgenomen, zoals altijd had ik weer eens last. Ondertussen zijn ook de 4 nieuwe studenten aangekomen, Kaat en Maxime ( de verpleegsterstjes van KaHo ) en de ICT’ers van Gent. Ik heb hier dan in de middag wat rondgedobberd en ik heb vooral zitten aftellen naar de avond toe. We gaan namelijk spaghetti eten bij Katrien en Nkora. Man man man, da was lekker!!!! Der zat zelf echt vlees in! Ik heb ook mijn ‘salamiworstje’ uit België in ontvangst genomen via Kaat ( dank u voor hem mee te brengen ), 3kg! Twas dan nog een rustig avondje, nog effe verder gebabbeld in onze living en dan dodo!

Maandag, de wekker stond niet aan maar ik was wel vroeg op. Ik probeer mezelf hier een bepaald bioritme aan te brengen. Ik heb met Bob wat aan de affiches gewerkt voor techniek en Frank ging ze afwerken terwijl we weg waren. Ik en Bob zijn toen met de ICT’ers naar Newman gegaan. Ik en de ICT’ers hebben hier nog wat gehoord gekregen  i.v.m. de projecten voor ICT en Kaat, Maxime en Bob zijn naar de markt gegaan en geld gaan wisselen. Wij zijn ook naar de markt gegaan voor wat eten te gaan halen en om Kigoma – Town eens te zien.

Nadien als we teruggekeerd waren naar de lodge zijn we iets gaan drinken bij Vitus ( sodaken ) want het is hier weeral snikheet. Even met de nursekes naar Annita gegaan, ze moesten toch den besten B&B van Afrika al gezien hebben. ( Ook al moeten de B&B officieel nog gemaakt/geopend worden ). Het uitzicht was hier weer magnifiek, Congo kon je helder zien, de zon straalde op je snoet en dat frisse windje en die soda lieten je weeral weten dat je in het paradijs beland was. Nadien snel naar de lodge gestapt, omgekleed en naar de voetbaltraining gelopen ( ik dacht dak te laat ging zijn ). Ik was er nog te vroeg en ik kon nog eens terug voor nen bal op te pompen. De training zelf verliep zeer vlot met de kleintjes maar het was neig warm! Het training geven vind ik hier niet gemakkelijk. De taal is vooral een factor die veel in de weg zit en de kinderen van Mandeleo begrijpen niet alles meteen en kunnen geen verbanden leggen met simpele stappen/zaken. We hebben allemaal gezellig gegeten ( 14 man ) en nog even in de living gerelaxed. We hebben een To-Do List opgesteld samen met Ben. We hebben nu al een 20-tal to-do’tjes opgesteld. Wie er op het einde van de rit de meeste heeft voltooid wint de competitie ( de beloning moeten we nog zoeken ). De avond hebben we afgesloten door een sodaken bij Vitus te gaan drinken en door nog een filmpje mee te pikken op 2 laptops die we tegelijk lieten afspelen. De film was Ted, de afgelopen dagen hebben we nog naar Ducktales the movie gekeken en Just friends.

Het gaat hier echt kwe nie hoe snel vooruit. Tis al maart, nog iets meer dan een maand en we zijn al ver terug weg. De tijd vliegt snel, gebruik hem wel!

Advertenties

Dinsdag 12 – Woensdag 13 Februari

Ik heb mijn gewrichtsbanden van enkels gescheurd, pols en sleutelbeen gebroken en ik ben al neig ziek geweest.. Maar wat ik gisteren ( dinsdag = jumanne ) meegemaakt heb was een hel! Ik wist dat ik verbrand was door zondag aan  het meer te vertoeven. Het begon gewoon uit het niks, ik was alvast enkele Excel-onderdelen aan het bekijken ( dat zal ik waarschijnlijk moeten geven ) en aan het uittesten tot ik plots een kleine steek voelde gevolgd door jeuk. Elke mens heeft wel eens jeuk, maar deze jeuk werd erger en erger. Ze werd echt letterlijk zo erg dat ik in mijn hoofd ‘gek’ werd. Ik liep rond met handdoeken/bedlakens/t-shirts om zo de jeuk van mijn rug te doen verdwijnen. Deze jeuk werd mij echt teveel! Frank had voor mij een ‘pilleken’ tegen allergiën. De jeuk verdween stillaan, ik was van de mizerie vanaf. ‘Jah salut’ à na een klein uurtje begon deze jeuk terug en werd het harder en harder. Om het gevoel te beschrijven: stel je voor dat ze je vastbinden op een stoel en je kan niet krabben. Na lange tijd hielp zelfs het wrijven / krabben niet meer.  ‘Ik werd echt zot in mijne kop’, ik had het geluk dat Bob met mij op zoek wou gaan naar een dokter die hier vlakbij zou wonen. We kwamen terecht bij een mini-hospitaaltje / doktershuisje dat van een organisatie is die werkt voor de vluchtelingen in Tanzania. Ik klopte op de ijzeren gate van het domein en er kwam alvast een guard op ons af. Ik vroeg ( in hysterische toestand door de jeuk ) naar een dokter. Deze guard ging rustig even kijken of ik binnen mocht/kon komen. Ik werd dan uiteindelijk toch binnengelaten en de verpleegster ( geen dokter ) heeft me dan ( na ook nog even wachten ) een spuitje gegeven met cortisone in. ‘Iedereen weet dak genen held zijn mé naalden’. Na enkele minuten was ik gekalmeerd en stopte het jeukerig gevoel dan toch. Eindelijk, de hel was gedaan.. Ze dachten dat het stofdeeltjes waren van een bepaalde boom of plant die op mij terecht zijn gekomen. Achteraf bleek dit dan toch niet te kloppen, het was enkel op de delen waar ik verbrand was. De ICT’er in mij kwam naar boven: ik heb mezelf dan maar gediagnostiseerd à Google helpt mij met alles. Ik had last van een zonnesteek. Dit was echt wel het ergste wat ik ooit al heb meegemaakt op vlak van ziektes en gezondheid!

Vandaag ( woensdag = jumatano ) heb ik het rustig gedaan. Ik heb wel de eerste weddenschappen gewonnen: ‘Ik was het eerst ziek’ en ‘ik had als eerste het schijt’. Ik heb even voor alle 3 de tanzaniaboys wat documenten gemaakt i.v.m. reflectie en agenda’s. Ik heb een keertje snel in het meer gezwommen om men huid wat te doen afkoelen. Ohjah, de eerste internationale match was ook een feit. De Belgen hebben met 5-10 gewonnen van de plaatselijke straatsjotters. Franky Van Dooren AKA Franky Van Der Els was in bloedvorm. Met zijn klaksken en zijn marcelleken kon hij alle Tanzaniaanse harten bekoren. We zijn met onze kleren in het meer gesprongen, zo waren onze kleren proper, konden we onszelf ‘wassen’ en waren we weer wat afgekoeld.

Ohjah, ik en Frank hebben de KaHo-beurs gekregen. Bedankt KaHo!