Ik hoop dat het past op men bagagedrager, ik heb een nieuwe fiets ik ben een ragemaker…

Afbeelding

Ik hoop dat het past op men bagagedrager, ik heb een nieuwe fiets ik ben een ragemaker...

Samson en Gert zingen over: met de fiets door het oerwoud, …
Deze 2 heren brengen gewoon het oerwoud mee op hun fiets!

Advertenties

Vrijdag 8/02/2013 en Zaterdag 9/02/2013

Planning:

Opstaan om 4.00
Vertrekken richting busstation 4.30
Vertrekken met bus 6.00
Aankomst tussenstopplaats 22.00
———-
Opstaan om 5.00
Vertrekken met bus 6.00
Aankomst Kigoma 15.45

Het opstaan was nog niks vergeleken met wat er nog ging komen. Een negental personen en een twaalftal valiezen, dat is wat er allemaal in het busje ‘paste’ op weg naar het busstation. Aangekomen aan het busstation … Verbazing oO… Mijn eerste gedachte toen we het busterrein opreden: ‘Wa is tees,? Da edde nog nooit gezien’

Stel je de grote parking van het Waasland Shopping Center voor, het terrein waar de bussen opstonden was zeker nog een portie groter. Een 100-tal bussen die op de minst logische wijze opgesteld staan. Horizontaal, verticaal, diagonaal en geschranst. We werden achteraan op het terrein gedropt met al onze valiezen. Al snel stonden daar 2 negers met zelfgemaakte karrekes om onze valiezen naar onze bus te rijden. Hoe ze het gedaan hebben, ik weet het nog steeds niet, ze wisten wel direct welke bus we moesten hebben. We zaten al om 5.20 op de bus maar deze vertrok pas om 6.00, de bus zelf voelde aan gelijk een sauna en de verkopers ( hier ga ik het nog over hebben ) gingen u precies elk moment van kant maken als ge niks kocht. ( even tussendoor: ik heb voor den eerste keer in men leven nen albino gezien )

Stipt 6.00… Vroem vroem vroem … Al die 100 bussen vertrekken op het zelfde moment en de poort waar die door moeten is net breed genoeg voor 1 bus. Elke buschaffeur wil als eerste weg en die van ons steekt daar met kop en schouders bovenuit. Er wordt langs alle kanten getoeterd en gas gegeven en niemand laat een ander door. Met wat geluk zijn we nog binnen het kwartier vertrokken en begint ons eerste echte Tanzania-Avontuur. Hieronder ga ik het nog over enkele aspecten hebben die tijdens de busreis gebeurd of mij opgevallen zijn…

Bij de foto’s vind je een foto van verkopers die ge in elke stad / elk stadje / enkele dorpjes en zelfs soms in de middle of nowhere vindt … Wat ze verkopen varieert van verkoper tot verkoper en ook van stad tot stad: In Dar Es Salaam verkopen ze op de straten aan het kruispunt drank en eten, maar ook messen, brandblusapparaten, verkeersdriehoeken en machettes. Onderweg naar Kigoma zie je ook dat ze fruit en groenten verkopen, zonnebloemolie, mandjes, … ‘Ge vindt echt alles onderweg’

Wat we onder andere geleerd hebben onderweg is dat je afval gewoon op straat mag/moet gooien. Zo staan kinderen van 4/5 jaar te roepen om lege flessen naar buiten te gooien. ( zij maken hier speelgoed van of gebruiken dit om hun olie in te stockeren ).

Onze buschauffeur was volgens mij een kruising van Michael Schumacher en een stuntpilloot. Met een bus waar we in België niet eens durven opstappen racete hij doorheen het hele land. Op zandwegen met putten en bulten waar je U tegen kan zeggen zoefde hij met een snelheid van 70 a 80km/uur. Nen echten wakko!

Overnachten deden we in een ‘Lodge: je kan hier een kamer huren’. Door het gebrek aan kamers sliepen we per 2, ik heb de nacht doorgebracht bij Broeder Vennance. Zelf had ik nooit gedacht zo ooit te slapen… 🙂

Buiten het rijden in het donker hebben we toch nog wel 2 bange momenten beleefd. De eerste dag helde de bus iets te ver naar rechts, onze hartjes begonnen redelijk hart te bonken! Dat was nog niks vergeleken met wat er op deze 2de busdag gebeurde. De bus vertraagde omdat ze aan de weg aan het werken waren. Deze was door regen wat beschadigd en de bus moest langs de uiterst linkse zijde van de rijbaan rijden. Bij het rijden over het natte gedeelte begon de bus weg te glijden van de baan. De bus begon zeer sterk naar links te hellen en omdat dat nog niet genoeg was begonnen de banden van bus alle grip te verliezen. We voelden de bus gewoon echt letterlijk omkantellen! Ik geef toe, ‘hier hebbik effe genepen zen’. De bus is door achter en vooruit te manoeuvreren dan toch nog op de baan geraakt.

We hebben tijdens de busrit enkele zaken gegeten van Tanzaniaanse afkomst: soort patat met ei, soort van driehoek met ajuin en nog iets in, kleine zoete druiven, … Het enige wat ons echt wel ergerde was die arrogante brede neger naast ons. Hij was niet enkel onrespectvol tegenover ons maar je rook hem zelfs al zaten er 5 stoelen tussen, onze pech was dat hij net naast ons zat. We hebben genoten van het uitzicht. We hebben op 2 dagen alles gezien op de weg van het Oosten naar midden-Tanzania, naar Noord-Tanzania om vervolgens naar West-Tanzania af te reizen. Ik kan nu nog tientallen minuten verder babbelen over de busreis alleen al, maar dat ga ik niet doen.

Het is nu bijna 12uur ( 00.00 ) en ik ben samen met den bob het thuisfront aan het inlichten. De Frank is met de rest van de studenten alvast het nachtleven ingedoken. Het kilimanjaro-bier smaakt hem enorm. We hebben daarnet nog gezellig iets gedronken aan een bar 150m verder in de straat. Een colaken ( 350 ml ) kostte 600 shilling, wat overeenkomt met nog geen 30 cent! Een kilimanjarobierken ( 0,5 l )  kostte 1500 shilling, omgerekend is dat ook maar een goeie 70 cent. Het zou naar Jupiler smaken. Dat vertellen andere studenten mij want iedereen weet dat ik geen bier drink é ;).

 

Woensdag 6/02/2012 en Donderdag 7/02/2012

We werden al om half 10 gewekt hé! We hebben ochot 3 uur geslapen … Wa hebben we den eerste dag gedaan? We hebben eens in town rondgereden … We zijn de bustickets gaan bestellen in één of ander kotteken. De wegen zijn hier wel grappig belachelijk slecht! Een rit van enkele kilometers is een waar avontuur. Zo hebben we op donderdag ‘nen binnenweg’ gepakt om ‘sneller’ te zijn. Waarschijnlijk dachten al die andere negers net hetzelfde, want er waren nog al véél die dezelfde binnenweg/shortcut namen …

Vandaag op donderdag moesten we ‘even’ naar de stad om het vliegticket van Betul ( een mede-studente ) te verlengen en om een foto te laten maken van Brother Vennance. In België duurt dit hoogstens 1 uur met de nodige vertragingen, wij hebben er maar liefst 8 uur over gedaan. Lang Leve het rustige leven in den Afrique!

Ik en Frank hebben uit interesse, maar ook omdat het moest voor RZL een mis bij de broeders bijgewoond, deze heeft een 30-tal minuten geduurd. Het was echt wel een zeer leuke mis met enkele teksten en enkele toffe/schone liedjes. ( Nee, ik wil geen pater worden nu )

De broeders hier in Dar Es Salaam hebben een vast programma om te eten, te bidden en te gaan slapen. We hebben hier echt enkele leuke mensen ontmoet . Deze broeders zijn echt zeer sociale mensen en ge kunt er ‘nekeer defitg/goe mee klappen’. Morgen vertrekken we met de bus naar Kigoma, da zal wa worden…

Ik geraak zeker en vast wel gewend aan het tempo in Afrika / Tanzania, binnen kleine een 3tal maanden terug wennen aan het Belgisch/Westers tempo zal een andere opgave zijn!

Ik noem jullie om af te sluiten  zoals ze ons soms noemen,
Mazungu ( = Blanken ! / ook wel een scheldnaam )

Ohja voor ik het vergeet: het busken van de broeders had echt een zot-zalige optie…
Als het busje achteruit reed speelde het polyfonisch deuntje van J-Lo af; “On the floor”

Vertrek 05/02/2012 + Aankomst 06/02/2012 (nacht)

Dagje begon zoals verwacht met wat file richting Zaventem. Op Zaventem was er ook meteen de eerste gelegenheid om met iemand te lachen … Den Bob! Hij had ‘per ongeluk’ een schaarken in zijn handbagage verstopt.  Hij kon na de security-check nog eens volledig terug naar de incheckbalie, arme Bob!

Net voor we de vlucht naar Istanbul opstapte ontmoetten we al 2 van onze Vlaamse medestudenten uit Gent. Maarten en Sara(h) volgen agro en bio en werken rond landmetingen en onderzoek naar houtskoolproductie. De vlucht naar Istanbul was een plezant ritje met lekker eten en vriendelijke bediening. Turkish airlines is echt wel een aanrader, we hadden elk een scherm waarop we films konden bekijken, muziek beluisteren ( van Turkish pop tot R&B ), spelletjes spelen tegen andere passagiers en zelfs elkaar zomaar even opbellen! ( Deze functies hebben we met ons 3tjes uitgebreid getest natuurlijk )

Op de luchthaven van Istanbul hebben we enkele uren vertoefd. We hebben ons eerste kaartspel gespeeld om de tijd wat te doden. Toen we aan de gate nog een uurtje aan het wachten waren hebben we alweer 2 nieuwe mensen ontmoet. Ik raakte in gesprek met een jonge frisse Nederlandse jongedame, ze was al enkele keren in Tanzania geweest en ze zou volgende week maandag beginnen werken als secretaresse op de Ambassade in Dar Es Salaam. De tweede persoon is Broeder Vennance, hij stond in Istanbul voor onze neus met een papier met onze namen op. Hij was op terugreis van een ontmoeting in Rome. Vennance is ook diegene die samen met ons vrijdag naar Kigoma zal vertrekken.

Eens in Dar Es Salaam aangekomen overviel de hitte me direct, Knal Boenk Derop ‘azoe weirm’.
Het hele visum gebeuren heeft een uur in beslag genomen. Wat er voor gezorgd heeft dat we maar om 06.00 aangekomen zijn in het verblijf.